De eerste wedstrijd om het 'echie' was tegen de koploper van de 2e klasse. Kijkende naar hun uitslagen concludeerden we al wel dat deze tegenstander iedereen al ruimschoots de baas was. Slechts 3 sets hadden ze af moeten staan. Gek genoeg tegen 'mindere' tegenstanders. Wellicht opende dat toch wat deuren voor ons, maar vooraf gingen we er eigenlijk meer voor om gewoon lekker te ballen en de schade te beperken. We hadden niets te verliezen tegen hen, normaal gesproken win je als laatste niet van de eerste. Zeker niet op 2e klasse niveau.
Bij het inslaan konden we toch wel even zien waarom deze heren uit Tilburg Reeshof boven aan staan. Een aantal van hen stonden de ballen goed hard binnen te kegelen, achteloos bijna. Nu zegt dat niet altijd wat natuurlijk, normaal moeten daar 'gewoon' een blok hangen, maar toch...
De eerste set begonnen we vrij aardig, bleven we redelijk bij, maar vanaf het moment dat Sarto over de 10 punten heen was, was het snel gedaan. Veel persoonlijke fouten, communicatiefouten en een dosis pech zorgden ervoor dat deze set ruimschoots naar Sarto ging.
De 2e set konden we wat beter bijblijven, toch was ook hier het klasseverschil duidelijk merkbaar. Sarto maakte weinig fouten. Gelukkig waren we wel in staat om een paar mooie punten bij elkaar te sprokkelen. Zo sloeg Robin een balletje binnen de 4 meter door de benen van een tegenstander. Kon Koen de bal op een geplaveide weg langs het blok ("oh, hij is linkshandig...") en een verdediger slaan. Precies er tussendoor. En had ondergetekende nog een aardige aanval vanaf buitenpositie, diagonaal en hard naar beneden, volgens Martijn (hij had al gespeeld 's morgens) had het nog wel harder gekunnen. En ook van diezelfde ondergetekende een streep langsdelijn.nl.
Helaas moesten we het in die fase stellen met die momentjes. De sprongservices en geplaatste services van Sarto waren bij vlagen vandaag erg lastig te verdedigen voor ons.
In de 3e set deed Sarto het gaspedaal wat meer vieren, ging het af en toe wat experimenteren. Wij, in de wetenschap dat we met 0-2 achter stonden, gingen nog meer vrijuit spelen. 'Va-banque' zoals hun coach later tegen mij het nog mooi typeerde. We bleven tot de 18 goed bij, stonden zelfs nog even voor, maar een tweetal goede servicebeurten van Sarto bezegelden ons lot in de 3e set.
Toch was het duidelijk, hier viel toch echt wel wat te halen! Wordt het 0-4, dan niet zonder slag of stoot.
Met Victor weer op de spelverdelerspositie begonnen we met goede moed aan die 4e set. Wederom bleven we goed bij, het team van Sarto begon toch wat haarscheurtjes te vertonen. Ballen werden niet meer zo makkelijk gescoord. Het blok was steeds vaker een plaag voor hun aanvallers, met name op midden konden Koen en Laurens hun linkshandige middenaanvaller toch regelmatig van een goed blok voorzien. Tot de 20 gingen we wederom gelijk op. Helaas liepen zij toen uit naar 21-23. Op zich geen paniek, we hebben immers vaker met het bijltje gehakt. Ik noem alleen De Burgst 5 en de stand 11-22, het resultaat van 31-29 als eindstand van die set.
Toch wisten we dat het niet makkelijk zou zijn, ze staan immers niet voor niets eerste. Puntje voor puntje, Victor er even uit, Bram erin. Ze namen aan hun zijde van het net steeds minder risico met het slaan van ballen en ook de sprongservices werden ingehouden geslagen. We konden het steeds beter verdedigen. Een paar prima aanvallen van Robin zorgden ervoor dat we weer langszijde kwamen. Het slot was erg spannend. Een steenharde aanval van Sarto werd beantwoord met een befaamd oost-Chinees afdakje van Robin en Koen. Kilblok noemen we dat. Uiteindelijk kon ikzelf de laatste bal binnen slaan en werd deze set bejubeld aan onze zijde: 26-24. Iedereen tevreden aan onze zijde, iets waar we niet op hadden gerekend werd gehaald, het vierde verliespunt van Sarto.
In de kleedkamer werd het door Robin nog gememoreerd, 'als we erin blijven op 1 punt, dan hebben we dit punt vandaag gehaald'.
Overigens, nog een leuk stukje van de zijde van Sarto, ook leuk leesvoer:
‘Gaan we wel?’ Dat is de vraag die zich afspeelt in de hoofden van de aanwezige spelers in Huize Van De Ven. Na gedebatteer, een stuk taart, een kop koffie en met goede moed vertrokken we richting Prinsenbeek, richting de laatste wedstrijd van de eerste helft. Een uur voor de geplande aanvangstijd van de wedstrijd kwamen de auto’s de hoek omgeslipt en driftte op de handrem een parkeerplek in perfect tussen de lijntjes.
Laat ik maar meteen doorgaan naar de wedstrijd, aangezien in het uur dat we niet speelden er weinig gebeurde. De nummer 1 tegen de nummer laatst, dat zou in theorie een nieuw tijdsrecord moet worden. Echter, tijdens het inslaan was al duidelijk dat het zeker geen slecht team was. Een team dat wellicht hoger zou moeten staan, gebaseerd op hun aanvalskracht.
De eerste set ging voortvarend van start. Al snel stonden de 6 heren in het veld met een factor 2 voor. Rob deed het goed op (voor hem vreemde positie) spelverdeling, Randy liet zien het volleyballen nog niet te zijn verleerd en Jimmy gaf ons een blik in de toekomst van Vc Sarto. De eerste set was dan ook voor Het Vierde, de swung zat er aan te komen.
In set 2 was er meer tegenstand. Set Up begon steeds meer te verdedigen, iets wat ervoor zorde dat de punten moeilijker werden gemaakt door Sarto. Dat in combinatie met een grotere scoringsdrift bij Set Up zorgde voor een spannendere set, die Sarto toch binnenhaalde mede dankzij een goede sprongserve serie van Paul. Maar het was duidelijk: deze drager van de rode lantaarn gaf zich niet zomaar gewonnen.
Set 3 begon voortvarend voor Set Up. Er was een time out voor nodig om Sarto weer terug op de rails te krijgen. Sijmen serveerde Het Vierde naar een voorsprong, waarna Tim het nog een keer lichtjes over deed. Een aantal harde ballen van hun diagonaal illustreerde hun vechtlust en hun opleving. Dichterbij en dichterbij kwam Set Up, maar de 25 punten werden als eerste gehaald door de 6 van Sarto.
Het was tijd voor de inmiddels beruchte 4e set. Al 3maal op een rij werd de 4de set in een competitiewedstrijd verloren, niet echt een fijn vooruitzicht.
Vanaf de eerste service wilde de bal niet op de grond aan, voor Sarto, de goede kant van het net. Elke keer zat er een hand, arm, been of hoofd onder die de bal omhoog hield. Aan onze kant begonnen er ballen te vallen die normaal niet vallen. Drie man kijkend naar een bal, maar niemand eronder. Een time out zorgde voor een beetje rust en de schouders werden eronder gezet. Van een achterstand werd er teruggeknokt naar een 21 – 23 voorsprong. ‘Fluit dan af scheids’, ‘Kappen met die wedstrijd’ waren enkele gedachten die door de hoofden schoten. Echter dacht de scheidsrechter er anders over. Een pass fout, een kill blok en gewoonweg spannend volleybal zorgde voor een 26 – 24 verlies voor Sarto. De set duurde net te lang. Wederom een vierde set verloren. De voorsprong begint te slinken op de concurrentie. Deze keer was er echter (bij mij tenminste) niet zo’n heel erg baal gevoel. Set Up had die set eigenlijk wel verdient, waarom zij laatste staan is mij onduidelijk.
De hunkering naar een 4 – 0 wordt groter en groter. De directe concurrentie komt de komende weken langs in de Dongewijk. De perfecte momenten om de hunkering naar een compromisloze overwinning te stillen, liefst vanaf nu 11 keer.
Bron: www.vcsarto.nl
[ Terug naar overzicht ]
Bij het inslaan konden we toch wel even zien waarom deze heren uit Tilburg Reeshof boven aan staan. Een aantal van hen stonden de ballen goed hard binnen te kegelen, achteloos bijna. Nu zegt dat niet altijd wat natuurlijk, normaal moeten daar 'gewoon' een blok hangen, maar toch...
De eerste set begonnen we vrij aardig, bleven we redelijk bij, maar vanaf het moment dat Sarto over de 10 punten heen was, was het snel gedaan. Veel persoonlijke fouten, communicatiefouten en een dosis pech zorgden ervoor dat deze set ruimschoots naar Sarto ging.
De 2e set konden we wat beter bijblijven, toch was ook hier het klasseverschil duidelijk merkbaar. Sarto maakte weinig fouten. Gelukkig waren we wel in staat om een paar mooie punten bij elkaar te sprokkelen. Zo sloeg Robin een balletje binnen de 4 meter door de benen van een tegenstander. Kon Koen de bal op een geplaveide weg langs het blok ("oh, hij is linkshandig...") en een verdediger slaan. Precies er tussendoor. En had ondergetekende nog een aardige aanval vanaf buitenpositie, diagonaal en hard naar beneden, volgens Martijn (hij had al gespeeld 's morgens) had het nog wel harder gekunnen. En ook van diezelfde ondergetekende een streep langsdelijn.nl.
Helaas moesten we het in die fase stellen met die momentjes. De sprongservices en geplaatste services van Sarto waren bij vlagen vandaag erg lastig te verdedigen voor ons.
In de 3e set deed Sarto het gaspedaal wat meer vieren, ging het af en toe wat experimenteren. Wij, in de wetenschap dat we met 0-2 achter stonden, gingen nog meer vrijuit spelen. 'Va-banque' zoals hun coach later tegen mij het nog mooi typeerde. We bleven tot de 18 goed bij, stonden zelfs nog even voor, maar een tweetal goede servicebeurten van Sarto bezegelden ons lot in de 3e set.
Toch was het duidelijk, hier viel toch echt wel wat te halen! Wordt het 0-4, dan niet zonder slag of stoot.
Met Victor weer op de spelverdelerspositie begonnen we met goede moed aan die 4e set. Wederom bleven we goed bij, het team van Sarto begon toch wat haarscheurtjes te vertonen. Ballen werden niet meer zo makkelijk gescoord. Het blok was steeds vaker een plaag voor hun aanvallers, met name op midden konden Koen en Laurens hun linkshandige middenaanvaller toch regelmatig van een goed blok voorzien. Tot de 20 gingen we wederom gelijk op. Helaas liepen zij toen uit naar 21-23. Op zich geen paniek, we hebben immers vaker met het bijltje gehakt. Ik noem alleen De Burgst 5 en de stand 11-22, het resultaat van 31-29 als eindstand van die set.
Toch wisten we dat het niet makkelijk zou zijn, ze staan immers niet voor niets eerste. Puntje voor puntje, Victor er even uit, Bram erin. Ze namen aan hun zijde van het net steeds minder risico met het slaan van ballen en ook de sprongservices werden ingehouden geslagen. We konden het steeds beter verdedigen. Een paar prima aanvallen van Robin zorgden ervoor dat we weer langszijde kwamen. Het slot was erg spannend. Een steenharde aanval van Sarto werd beantwoord met een befaamd oost-Chinees afdakje van Robin en Koen. Kilblok noemen we dat. Uiteindelijk kon ikzelf de laatste bal binnen slaan en werd deze set bejubeld aan onze zijde: 26-24. Iedereen tevreden aan onze zijde, iets waar we niet op hadden gerekend werd gehaald, het vierde verliespunt van Sarto.
In de kleedkamer werd het door Robin nog gememoreerd, 'als we erin blijven op 1 punt, dan hebben we dit punt vandaag gehaald'.
Overigens, nog een leuk stukje van de zijde van Sarto, ook leuk leesvoer:
‘Gaan we wel?’ Dat is de vraag die zich afspeelt in de hoofden van de aanwezige spelers in Huize Van De Ven. Na gedebatteer, een stuk taart, een kop koffie en met goede moed vertrokken we richting Prinsenbeek, richting de laatste wedstrijd van de eerste helft. Een uur voor de geplande aanvangstijd van de wedstrijd kwamen de auto’s de hoek omgeslipt en driftte op de handrem een parkeerplek in perfect tussen de lijntjes.
Laat ik maar meteen doorgaan naar de wedstrijd, aangezien in het uur dat we niet speelden er weinig gebeurde. De nummer 1 tegen de nummer laatst, dat zou in theorie een nieuw tijdsrecord moet worden. Echter, tijdens het inslaan was al duidelijk dat het zeker geen slecht team was. Een team dat wellicht hoger zou moeten staan, gebaseerd op hun aanvalskracht.
De eerste set ging voortvarend van start. Al snel stonden de 6 heren in het veld met een factor 2 voor. Rob deed het goed op (voor hem vreemde positie) spelverdeling, Randy liet zien het volleyballen nog niet te zijn verleerd en Jimmy gaf ons een blik in de toekomst van Vc Sarto. De eerste set was dan ook voor Het Vierde, de swung zat er aan te komen.
In set 2 was er meer tegenstand. Set Up begon steeds meer te verdedigen, iets wat ervoor zorde dat de punten moeilijker werden gemaakt door Sarto. Dat in combinatie met een grotere scoringsdrift bij Set Up zorgde voor een spannendere set, die Sarto toch binnenhaalde mede dankzij een goede sprongserve serie van Paul. Maar het was duidelijk: deze drager van de rode lantaarn gaf zich niet zomaar gewonnen.
Set 3 begon voortvarend voor Set Up. Er was een time out voor nodig om Sarto weer terug op de rails te krijgen. Sijmen serveerde Het Vierde naar een voorsprong, waarna Tim het nog een keer lichtjes over deed. Een aantal harde ballen van hun diagonaal illustreerde hun vechtlust en hun opleving. Dichterbij en dichterbij kwam Set Up, maar de 25 punten werden als eerste gehaald door de 6 van Sarto.
Het was tijd voor de inmiddels beruchte 4e set. Al 3maal op een rij werd de 4de set in een competitiewedstrijd verloren, niet echt een fijn vooruitzicht.
Vanaf de eerste service wilde de bal niet op de grond aan, voor Sarto, de goede kant van het net. Elke keer zat er een hand, arm, been of hoofd onder die de bal omhoog hield. Aan onze kant begonnen er ballen te vallen die normaal niet vallen. Drie man kijkend naar een bal, maar niemand eronder. Een time out zorgde voor een beetje rust en de schouders werden eronder gezet. Van een achterstand werd er teruggeknokt naar een 21 – 23 voorsprong. ‘Fluit dan af scheids’, ‘Kappen met die wedstrijd’ waren enkele gedachten die door de hoofden schoten. Echter dacht de scheidsrechter er anders over. Een pass fout, een kill blok en gewoonweg spannend volleybal zorgde voor een 26 – 24 verlies voor Sarto. De set duurde net te lang. Wederom een vierde set verloren. De voorsprong begint te slinken op de concurrentie. Deze keer was er echter (bij mij tenminste) niet zo’n heel erg baal gevoel. Set Up had die set eigenlijk wel verdient, waarom zij laatste staan is mij onduidelijk.
De hunkering naar een 4 – 0 wordt groter en groter. De directe concurrentie komt de komende weken langs in de Dongewijk. De perfecte momenten om de hunkering naar een compromisloze overwinning te stillen, liefst vanaf nu 11 keer.
Bron: www.vcsarto.nl